» januari

Wat is dit?

2 januari

Wij zijn al dankbaar voor het feit dat we het nieuwe jaar hier in Nieuw-Zeeland mochten inzetten. Hopelijk mogen we volgend jaar weer hetzelfde doen!

Eerst en vooral wil Brent absoluut aan iedereen zijn grote nieuws laten weten:
"Ik verloor vandaag een tand in Nieuw-Zeeland!"

Met oudejaar lekker naar het strand geweest want het was stralend weer, we hadden een picknick meegenomen en 's avonds zijn we lekker uit gaan eten, een viergangenmenu in een zeer gewaardeerde eetgelegenheid hier in de buurt... Eerst cola light (dat was de eerste gang), dan frieten (2de gang), dan een big mac (3de gang), dan nog een lekkere milkshake.... ja ja je kan het al raden!! We zijn bij Mc Donalds gaan dineren met zijn vieren!

Om middernacht zijn we naar het hoogste punt van Auckland gereden om het vuurwerk te zien. Vooral de skytower had een spectaculair vuurwerk in petto. Jonas en Brent vonden het geweldig.
Het feest was hier in Nieuw-Zeeland bewust nogal rustig gehouden, aangezien er toch wat kiwi's betrokken en zelfs enkelen gesneuveld waren in de befaamde Tsunami vloedgolf. Er zijn nog steeds kiwi's vermist.

Ook geen goed nieuws over Cartouche, zij was tijdens ons bezoekje aan het strand op oudejaar aangevallen en door elkaar geschud door een loslopende Duitse herder. Hij had haar beet bij haar nek, en schudde haar door elkaar.
Gelukkig wist Michel de herder te stoppen door een ferme schop onder zijn kont. Het baasje was er niet blij mee, en beval Michel om zijn hond niet te schoppen. Gelukkig was er een opzichter op het strand die de eigenaar van de herder vroeg om zijn hond aan de leiband te leggen of anders het strand te verlaten. Ze zijn onmiddellijk weggegaan.

Cartouche was behoorlijk geschrokken, was lichtjes gewond door de tanden in haar nek, en heeft 2 dagen last gehad van een stijve nek. Op dit moment gaat het al een stuk beter met haar. Gelukkig is Cartouche een harde tante. Haar nek had evengoed gebroken kunnen zijn.

Ondertussen lijkt de zomer hier echt begonnen te zijn. We hebben er lang op moeten wachten. We hebben vandaag een zwembad aangeschaft. Lekker groot, we kunnen er met zijn allen in! We moeten alleen wel verschrikkelijk lang wachten voor hij vol is!! Ach ja, geduld is een schone deugd, zegt men. Vooral zij die het niet hebben, die kunnen het weten!

6 januari

Michel zijn eerste werkdag zit erop. Eigenlijk valt er nog weinig over te vertellen. De eerste dag werd vooral aandacht besteed aan een introductie en praktische informatie, en dat zal zich waarschijnlijk het overgrote deel van de week nog verderzetten. Hij kan immers nog niet op zijn bureel beginnen, want zijn computer arriveert pas op het einde van de week.

Michel vind de gemoedelijke sfeer op het bedrijf heel opvallend. Hij komt van een "monsterbedrijf" met zo'n 4000 werknemers, en belandt nu in een bedrijfje van zo'n 200 personeelsleden. Alles heeft natuurlijk zijn charmes, maar het verschil is heel groot.

Michel heeft de indruk dat de stress en de werkdruk hier ver te zoeken is, wat niet wil zeggen dat er niet gewerkt wordt. Er heerst gewoon een hele andere mentaliteit. Niemand gaat er ook van uit dat je om 1 minuut na vieren nog aan het werk bent. Stipt om 16 uur pakt iedereen zijn spullen en vertrekt, no worries!
Natuurlijk is er in zo'n klein bedrijf een grotere sociale controle. Wie een kwartier zit te dagdromen, die heeft veel kans dat hij wordt betrapt natuurlijk!!

Dit is alvast een korte eerste indruk, wat meer nieuws hierover volgt waarschijnlijk nog binnen enkele dagen.
In ieder geval heeft Michel een positieve indruk over zijn eerste werkdag. Hij ziet het volledig zitten!

10 januari

Soms hebben we het gevoel dat we in een superuitdagende achtbaan zitten. Eerst heel langzaam omhoog...spannend...dan op het topje razendsnel naar beneden, een paar scherpe bochten...

We hebben namelijk van de immigratiedienst een uitnodiging gekregen om een aanvraag te doen voor een permanente verblijfsvergunning, ITA genoemd. Dat wil zeggen dat ze onze geclaimde punten hebben goedgekeurd, nu moeten we bewijzen leveren voor de punten die we hebben (onder andere geboorteakten, bewijzen van opleidingen en werkervaring, uitslagen van Engelse testen (IELTS), uitslagen van de medische testen, enz...). Als alles goed loopt, dan zouden we binnen ongeveer 3 maanden al weten of we nu eigenlijk voorgoed in Nieuw-Zeeland mogen blijven. Rekening houdende met het feit dat we pas sinds 10 november hier zijn aangekomen als toerist, zonder werk, met enkel onze bagage in handen, zou het bijna te mooi zijn om waar te zijn. Adem inhouden dus of 't zou wel eens kunnen kriebelen in de buik!

Met een permanente verblijfsvergunning zouden we ook niet meer afhankelijk zijn van een werkgever zoals nu met de werkvergunning, maar zouden we vrij zijn als elke kiwi om te doen en laten wat we willen hier in Nieuw-Zeeland!! Voorlopig heeft Michel een werkvergunning voor 30 maanden, waarin vermeld staat dat hij enkel mag werken als validation manager bij die bepaalde werkgever, op die bepaalde plaats. Als Michel zijn werk zou verliezen (wat helemaal niet te verwachten is, maar ook niet onmogelijk is natuurlijk) zou hij dus ook zijn werkvergunning kwijt zijn. Reden te meer dus om alle moeite van de wereld te doen voor de Permanente verblijfsvergunning!

Die scherpe bochten waar ik het over had is het nieuws dat we een bezoekje hebben gekregen van onze huiseigenaar, die tot zijn grote ontsteltenis is buitengekieperd door zijn vrouw en met de uitspraak kwam: "I 'm sorry, but I would like my house back". Hij wil dus terug zelf in zijn huis komen wonen. (de meeste vrouwen hoor ik denken " OOOhhh jaaa??? en wat had die rotzak dan mispeuterd?? Sorry dames, dat heb ik niet gevraagd!)
Hij kan ons natuurlijk niet verplichten om te verhuizen, we wonen hier nog maar een goeie maand en we hebben immers een contract van een half jaar. Hij kwam het heel mooi vragen, en schaamt zich rot, hij weet dus maar al te goed dat hij afhangt van onze goedwil.
Al bij al vinden we het geen drama om een ander huis te zoeken.
Ten eerste hebben we onze meubels en spullen nog niet hier, dus voorlopig past onze inboedel nog in een bestelwagentje.
Ten tweede waren we niet echt blij met de hoge huurprijs die we nu moeten betalen, en was de kans groot dat we na de 6 maanden toch naar iets anders op zoek zouden gaan.

We beginnen nu dus weer uit te kijken naar een ander huis. Natuurlijk wil die eigenaar zo snel mogelijk zijn huis terug, maar daarvoor kunnen wij ons helaas niet gaan overhaasten. De sukkelaar zal wat geduld moeten hebben.
Alhoewel het geen drama is, komt er toch weer wat bij kijken. De kosten die we gemaakt hebben voor aansluiting van internet en telefoon worden uiteraard vergoed, zo ook de kosten van verhuis (gelukkig voor hem zal dit zich beperken tot het huren van een bestelwagen). Ook moeten we zorgen dat ons adres weer bij alle instanties wordt gewijzigd.

De rit met de achtbaan is dus nog niet ten einde, hopen dat we het gedeelte waar we overkop gaan mogen overslaan!!

Verder gaat het leven hier gelukkig rustig zijn gangetje, en genieten we met volle teugen van de beslissing van ons leven!

16 januari

Het weekend zit er hier weeral op, even kort overzichtje van de huidige situatie.

Michel zijn nieuwe job is al heel erg meegevallen. Hij is nog een beetje bezig met de boel te verkennen.
'De wereld op zijn kop' noemt hij het soms. Michel krijgt nu opleidingen van de Indiërs die hij zelf in België ooit heeft opgeleid! Deze opleidingen zijn echter verplicht voor alle nieuwe werknemers, hoe ervaren ook, zij mogen niet beginnen met werken zonder de opleidingen gevolgd te hebben.

Zaterdag hebben we onze tijd gestopt in de zoektocht naar een nieuwe woonst. Nog geen bijzonder nieuws hierover, veel gezien maar nog geen beslissing. De tocht gaat de komende week nog verder.





[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

ons fotoalbum:

Bezoekersaantal

Het weer in Tauranga, NZ

Het weer in Oud-Turnhout


Copyright 2002-2020