» 8 november 2004

Wat is dit?

Op 8 november vertrekken we met Malaysian Airlines. We gaan van Brussel naar Londen, van Londen naar Kuala Lumpur, en dan naar Auckland. We komen aan op 10 november, om 12 uur 's middags, lokale dag en tijd. In België is het dan nog maar net de 10de november, middernacht. In totaal zijn we bijna 29 uurtjes onderweg!!

3 november

Eigenlijk wil ik er helemaal niet over praten, ik durf gerust zeggen dat ik deze dag kan klasseren bij de verschrikkelijkste dagen in mijn leven.
Cartouche is vandaag vertrokken. Het was een helse dag. Om 5 uur deze morgen ben ik met haar vertrokken om zeker om 7 uur bij de dierentransporteur (DTC) in Amsterdam te zijn. Ofwel zijn er teveel Nederlanders, ofwel is Nederland te klein, beslis zelf maar, want ik heb in de file gestaan van 's Hertogenbosch tot voorbij Utrecht. 3 uur was ik onderweg. Paniek alom, want Cartouche had een afspraak bij RVV om 8 uur stipt(die mensen keuren haar vergezellende documenten goed en verzegelen de reisbox voor vertrek) en ze moest om 8.30 u. afgeleverd worden bij de vliegmaatschappij. 5 minuutjes voor 8 kwam ik aan bij DTC.
Nog snel een plasje en een aai over haar bolletje, hokje in en weg was ze. De tijd was te kort voor een uitgebreid afscheid. Bovendien heb ik haar een grove leugen verteld. Ik heb gezegd " dag Toesjie, straks ben ik terug", wat een leugen. Ik voel me verschrikkelijk, want ze verstaat dat zinnetje echt, ik zegde dat altijd als ik eens even weg moest, en zo weer terug was. Ik mag er niet aan denken, ik stel me haar steeds voor, al wachtende op mij. Wat een hel!

Toen ik 3 uur later weer thuis kwam (inderdaad, de files stonden daar nog altijd!!!), hoorde ik van Michel dat DTC gebeld had om te vertellen dat er wat papieren ontbraken, maar dat gelukkig alles toch nog net op tijd in orde was gekomen, DTC had RVV kunnen overtuigen dat de ontbrekende papieren niet echt reden zouden kunnen zijn om haar niet te laten vertrekken. Het waren namelijk louter informatieve papieren die gewoon af te drukken zijn van het internet, ze moesten niet eens ingevuld of ondertekend worden, ze moesten gewoon bij het pakketje zitten. Wat een giller, paniek voor niks. Ze is dus toch kunnen vertrekken.
Op dit moment, tot donderdag middernacht hangt onze oogappel in de lucht. We zullen haar missen.

Ondertussen gaan wij verder met inpakken. We slapen op onze matrassen op de grond nu, en onze kleren liggen op de grond, want de bedden, kleerkasten en burelen zijn al uit elkaar gehaald en weggevoerd. Gelukkig zijn we ervaren kampeerders!µ

5 november

Eindelijk kunnen we weer opgelucht ademhalen! Vannacht om half drie is Cartouche aangekomen in de quarantaine. We waren opgebleven, we konden echt niet wachten op nieuws van haar tot het ochtend was. We kregen een berichtje van de quarantaine:"She is here and what a little cutie, She has given all of us a kiss and is now tucking into something to eat. She has come through the journey okay." Wat een opluchting, ik ben echt blij dat ze er is, ze zal er natuurlijk ook niet echt overgelukkig zijn, maar het was die lange reis in dat kleine verzegelde bakje waar ik zo bang voor was. We wachten vol ongeduld om haar weer terug te zien!!

16 november

3 dagen lang zijn we slachtoffer geweest van de jetlag. We zijn er nu gelukkig allemaal overheen. Het vergde toch enige tijd en moeite van ons lichaam om zich aan te passen. De eerste dagen stonden vooral in het teken van praktische regelingen zoals bankrekeningen, bankkaarten, we hebben allebei een Nieuw-Zeelands telefoonnummer zodat we elkaar makkelijk en goedkoop kunnen bereiken, Michel solliciteert volop, dat loopt vlotter dan verwacht, werkloosheid is hier nog nooit zo laag geweest (5% !!). Alle potentiele werkgevers zijn nog niet aan de beurt geweest wat jobinterviews betreft, dus we wachten nog wat af.
De eerste indruk is ons erg meegevallen. Auckland is een stad van 2 miljoen inwoners, een heksenketel zou je denken. Wel, het is hier inderdaad druk, maar toch meer `laid back` dan in het Belgenlandje. `No worries mate` zeggen ze hier. Toch is het natuurlijk niet onze droom om hier in de stad te blijven, de tijd en de job zal uitwijzen waar ons stekkie zal zijn.
Afgelopen weekend bezochten we neef Rob en vrouw Annemie. De 4 uur durende trip was al een attractie op zich. Nieuw-Zeeland is bijna te mooi, te puur en te ongerept om waar te zijn. Adembenemend!!
Rob en Annemie wonen hier al een jaar of 20 in een klein dorpje bij Taumarunui, zij leven werkelijk als God in......Tsja...Nieuw-Zeeland, in Frankrijk zouden ze volgens mij niet eens hun draai vinden. Brent en Jonas hebben er zich het hele weekend uitgeleefd als wilde beesten, ze reden er met de quad, we bezochten de vlakbijgelegen vulkaan Mt. Ruapehu, we speelden verstoppertje met Rob zijn superintelligente hond!!! Jonas en Brent spreken nu ook al een woordje Engels, het is onvoorstelbaar hoe snel dat gaat!
Op zich zijn de reis en de eerste week verblijf hier al een hele belevenis geweest. Aan iedereen die minstens even gek is als wij zou ik zeggen: Mannen, pak je valiezen, vrouwen en kinderen en sleur ze mee naar het andere eind van de wereld!!
Mijn vader zijn motto was altijd `zeg nooit nooit` , maar nu zeg ik het toch (sorry pa!!). NOOIT zullen we spijt hebben van deze beslissing, eindelijk zijn we erachter gekomen wat we later willen worden..............KIWI`S!!!!

19 november

Terwijl jullie allemaal lustig liggen te snurken, zitten wij hier met zijn vieren te internetten als gekken in `t lokale internetcafeetje. We zijn hier ondertussen al bekende gezichten geworden. Veel nieuws is er nog niet, maar voor de curieuzeneuzemosterdpotjes doe ik nog eens een kleine update. Het weer is hier ondertussen schitterend, de laatste dagen waren er wat buien en was er heel wat wind. Het is nu zo`n 22 graden hier, volop zon, het gaat de goeie kant op. Deze morgen heeft Michel weer een jobinterview gehad. Deze verlopen steeds positief, we moeten alleen nog wat geduld hebben, maandag en dinsdag volgen nog 3 interviews, die wil Michel ook nog doen, vooraleer een keuze te maken of beslissingen te nemen. Het bedrijf van vandaag heeft beloofd om ons maandag iets te laten weten.
De kinderen amuseren zich hier goed. De momenten in het motel zijn voor hen natuurlijk minder leuk. Gelukkig hebben we hier altijd wel wat te doen. Gisteren zijn we naar het strand geweest. de naam ben ik ondertussen vergeten, het had zo`n mooie exotische naam. Als een stelletje oermensen hebben we er onze namen en natuurlijk ook de mammoeten die we er gevangen hadden in de rotsen gegraveerd ;).
Met Cartouche gaat het redelijk goed. Ze zit er natuurlijk verschrikkelijk tegen haar zin, maar ze geniet enorm van de momenten dat wij op bezoek zijn. We proberen haar elke dag te bezoeken, en dan nemen we iets lekkers mee voor haar.
Ze zal er heus geen verschrikkelijk trauma aan overhouden. Op 4 december mag ze vrij!!! We tellen af. Tegen die tijd hopen we een huis gevonden te hebben.

Het fotoboek zal ik verder aanvullen als we zelf een internetverbinding hebben, want foto`s uploaden hier is in het internetcafe onmogelijk.



[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

ons fotoalbum:

Bezoekersaantal

Het weer in Tauranga, NZ

Het weer in Oud-Turnhout


Copyright 2002-2020