» voor vertrek DEEL 2

Wat is dit?

5 oktober 2004
De maand is nog maar 5 dagen oud, en er is ondertussen toch weer wat gebeurd. Michel heeft zijn auto verkocht. Zoals ze het in Opsporing Verzocht zouden formuleren: "aan personen van het Noord-Afrikaanse type". Nu hebben we dus nog maar 1 auto. Die houden we uiteraard wel tot we gaan vertrekken.
De onderzoeken die Cartouche moet ondergaan, beginnen vanaf 30 dagen voor vertrek, dat was dus vandaag, want zij vertrekt op 4 november. Ik heb vanmorgen haar "hoopje" moeten opvangen voor onderzoek naar hookworm. Voor de andere onderzoeken hadden ze bloed nodig. Het arme beest is dus nu een half litertje afgevallen! Het bloed moet naar 3 verschillende labo's, om officieel onderzocht te worden, op de manier die het Nieuw-Zeelandse Ministerie van Landbouw (afgekort: MAF) voorschrijft.

12 oktober
Afgelopen weekend zijn we begonnen met inpakken. Ik denk dat het vullen van dozen het meeste tijd in beslag zal nemen. Alles wat in de doos gaat, moet immers eerst "gescreend" worden op belangrijkheid. De electriciteitsrekeningen van 5 jaar geleden heb ik met pijn in het hart dan toch maar bij het oude papier gelegd. Of wat denk je van klantenkaarten van winkels die al jaren niet meer bestaan? Puzzels die al jaren in de kast liggen te kniezen omdat er een stukje mist. Kortom, er is nog een hoop werk aan de winkel!!

16 oktober
Vandaag kregen we de vluchtgegevens van Cartouche. Op 3 november moet ze al om 7 uur 's morgens (!!!) in Amsterdam zijn. We hadden haar ook al de 2de kunnen brengen, maar dan had ze bij de dierentransporteur nog moeten overnachten. Dus niet, alsof het allemaal nog niet erg genoeg is. Konden we haar maar uitleggen dat het weer allemaal goed komt. Ze komt de 5de november 's morgens aan in Auckland.
Ondertussen hebben we al 22 dozen gevuld, het huis loopt zo stilaan leeg.
Voor Jonas en Brent hebben we een Gamecube met spelletjes gehuurd (zo'n soort van Playstation), want het merendeel van het speelgoed is ook al ingepakt. Ik heb hen de voorbije dagen niet meer gehoord of gezien, ze zijn er helemaal gek van. Ik vrees dat we er ons in Nieuw-Zeeland ééntje zullen moeten aanschaffen.

20 oktober
De spanning stijgt met de minuut, je voelt alles een beetje op zijn einde lopen. Voor de laatste keer is Brent zijn vriendje komen spelen zaterdag, volgende week gaat hij voor de laatste keer met de bus mee. Jonas zijn laatste "Belgische" voetbalwedstrijd zit er aan te komen, hij gaat volgende week voor de laatste keer bij zijn vriendje spelen. De laatste schooldag zit er voor alletwee aan te komen. Het lijkt heel erg op een einde, maar voor ons is het een begin.
Ondertussen gaan de onderzoeken voor Cartouche gewoon verder. Vorige week kregen we de uitslagen van de labo-onderzoeken. De uitslag was in elk geval goed, maar het labo had een fout gemaakt, ze hadden op elke uitslag "geslacht: MAN" staan. Voor wie het nog niet wist, Cartouche is duidelijk een vrouwtje. Paniek dus, want hoewel haar chipnummer wel op elk resultaat wordt vermeld, zijn we er toch niet echt gerust in. We kunnen ons op dat gebied echt geen risico veroorloven. De regels in Nieuw-Zeeland zijn zo verschrikkelijk streng. In de informatiebrochure van MAF staat zelfs gedrukt dat als het dier niet de nodige onderzoeken en behandelingen ondergaan heeft, het in sommige gevallen wordt vernietigd!!!!!!!! Echt waar, dat staat er, om gek van te worden. Vandaag kreeg ik het bericht dat het labo gewoon een verbeterd resultaat opstuurt. Wat een opluchting.

23 oktober
Vandaag las ik een bericht op een forum, wat me eigenlijk een beetje ontroerde, het is een geweldig mooi stukje, dat echt de moeite waard is om te lezen. Vooral na al die rare gezichten en opmerkingen die we gekregen hebben, toen we met onze plannen op de proppen kwamen. Je kan je echt niet voorstellen wat je over je heen krijgt. Elke dag kom je echt weer een extra reden tegen om vooral door te gaan met je plannen!
Het gaat over emigreren met kinderen, is het goed of is het slecht? Ik heb het stukje van een Nederlandse vrouw, Janneke, die met haar gezin (5 kinderen) 6 jaar geleden is geëmigreerd naar Nieuw-Zeeland. Dit is haar ervaring:

Wat emigreren met kinderen betreft, kinderen willen in principe geen enkele verandering. Die blijven het liefst in dezelfde buurt op dezelfde school met dezelfde vrienden want dat is bekend en veilig.
Kinderen protesteren ook wanneer je zou verhuizen naar een andere stad en daarmee naar een andere school.

Het is aan de ouders om duidelijk te maken dat nieuw en anders niet negatief hoeft te zijn en uiteindelijk een verrijking kan zijn.
In veel gevallen is 'uit het oog, uit het hart' maar niet altijd; onze kinderen bellen en chatten nog steeds met een paar vroegere schoolgenootjes, na 6 jaar in NZ, waaruit maar weer blijkt dat afstand niet telt als je nog steeds op dezelfde golflengte zit.

Afscheid nemen doet altijd pijn, zowel voor de kinderen als voor de ouders en wat dat betreft kent iedere emigrant het moment wel waar hij of zij zich afvraagt waar hij/zij in godsnaam aan begonnen is.

Als ik na 6 jaar terugkijk en het (min of meer) 'gedwongen' meeslepen van 5 kinderen naar de andere kant van de aardbol, blijkt dat zo ongeveer het beste te zijn geweest wat we hadden kunnen doen, gezien wie onze kinderen in die 6 jaar geworden zijn.
Zij zijn gegroeid van dorpskinderen tot wereldburgers die echt denken dat de wereld hun oyster is.

In Feb. gaan er 2 naar Otago University, aan de andere kant van NZ; zonder angst, met veel enthausiasme en in de overtuiging dat familiebanden niets met lokatie te maken hebben en alles met wat je in je hart voor elkaar voelt.

Ik heb nooit gezegd: het valt wel mee, afscheid nemen maar ik was er wel om ze te troosten toen het zover was.
Ik heb wel aangereikt dat wanneer je openstaat voor vriendschappen je ook overal ter wereld vrienden kan vinden. Of ze vinden jou!

[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

ons fotoalbum:

Bezoekersaantal

Het weer in Tauranga, NZ

Het weer in Oud-Turnhout


Copyright 2002-2020