» De kinderen

Wat is dit?

Brent en Jonas waren 7 en 8 jaar toen we Belgie achter ons lieten. Zij hebben sinds onze aankomst in Nieuw-Zeeland een metamorfose ondergaan. De zijn hier zo ontzettend gelukkig met hun leventje op school, thuis en met hun vrienden, ze zijn nog nooit zo uitgelaten geweest als nu. Het geeft als ouder een ontzettend goed gevoel, want kinderen zijn iets breekbaars, we hebben hen meegesleurd naar het andere eind van de wereld zonder enige zekerheid, waanzinnig is het.
Volgens hen is het het beste wat we ooit hebben kunnen doen.

De taal is alvast een factor waarmee je rekening moet houden. In ons geval was dat van Nederlands naar Engels. Krampachtig ben ik op zoek gegaan naar de beste manier om je kinderen al wat van de taal aan te leren voor je vertrekt, maar de laatste maanden hebben we het zo verschrikkelijk druk gehad, dat er geen of niet genoeg tijd overbleef om dit te doen. Jonas en Brent hadden weinig of geen kennis van Engels toen we vertrokken uit Belgie. Achteraf bekeken schaam ik me daar helemaal niet voor. In Belgie zouden we uren tijd, bloed zweet en tranen kwijt geweest zijn om te bereiken wat ze hier bereikten op een dagje naar school gaan. Het luisteren naar anderen, het zich proberen uit de slag te trekken, het zelf praten, het spelen met andere kinderen is beter dan welke CDrom, Engelse les of welk boek dan ook.

Toen Jonas begon aan zijn eerste schooldag heb ik hem een zinnetje geleerd, namelijk "I don't understand". Beetje stom op 't eerste zicht, maar op dat moment was het razend belangrijk. Aangezien ikzelf hier op school Engels heb bijgebracht aan anderstaligen, weet ik maar al te goed wat voor dingen gebeuren als kinderen niet kunnen uiten dat ze geen sikkepit begrijpen van wat er tegen hen wordt gezegd. Kinderen worden ofwel opstandig, zelfs agressief, zie het als lichaamstaal, ofwel gaan ze zich wegstoppen, klappen helemaal dicht. Nog een andere zal zich als een volslagen idioot gaan gedragen, de clown van de klas gaan uithangen en elk gesproken woord als een papegaai gaan imiteren zonder er zelf iets van te begrijpen. Een enkele met sterk karakter slaat zich er wel door, maar daar kan je natuurlijk niet op hopen.

Na een 5-tal maanden schoolgaan verstonden onze kinderen 70% van wat er tegen hen werd gezegd, en konden zij zichzelf al goed duidelijk maken. Een jaar na aankomst kunnen onze kinderen zich gerust tweetalig noemen.
Mensen in hetzelfde bootje zou ik aanraden om zich niet al te veel zorgen te maken hierover.

Verder is er natuurlijk de emotionele beleving van de emigratie. Voor iedereen zal dit waarschijnlijk anders zijn. Jonas en Brent zijn hier heel erg goed, zelfs fantastisch mee omgegaan. Kinderen houden van nieuwe dingen, en passen zich sneller aan dan volwassenen. Wij als ouders hebben als reuzen achter hen gestaan, zorg dat je er voor hen bent, dat ze dat ook weten. Zorg dat ze weten dat ze stomme vragen mogen stellen, dat ze weten dat je zelf ook wel eens stomme vragen moet stellen. Zorg dat ze nog contact kunnen hebben met hun oude vrienden. Voor elk kind had ik een hotmailadres klaar voor hun "verre vrienden". Onze kinderen hebben zich op die manier zelfzeker en goed in hun vel gevoeld.







27 mei
Brent met zijn klasgenoten (de kwaliteit van de foto's is niet optimaal omdat het een foto is van een foto), Brent zit op de onderste rij helemaal links:


Jonas zijn klasfoto, Jonas vind je op de voorste rij, hij is de derde van rechts:



[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

ons fotoalbum:

Bezoekersaantal

Het weer in Tauranga, NZ

Het weer in Oud-Turnhout


Copyright 2002-2020